رفقای سجک

حرف اول نوروزی :اتش بازی  توده هاسال ۱۳۸۶

چهارشنبه سوری اخر سال امسال باپیروزی یک روزه توده ها به پایان رسید.جمهوری اسلامی و سیمای وحشتش  نتوانستند جلوی این  حادثه  خللی ایجاد کند  و خود را هراسناک  ساعتشان  را برای  پایان روز تنظیم کردند.چیزی که در این روز  خیلی واضح است هیجان و  و شور حادثه طلبی در میان  جوانان است.توده ها به طور کل علاقه دارند که  جلوی  قانون  سرکوب بایستندوبه نظرم ازچنین فرصتهای گرانبهایی    به بهترین نحو استفاده میکنند.گذاشتن  ترقه زیر پای  پلیس   و بسیجی کار  راحتی نیست اما  به قول خودشان به هیجانش می ارزد.از منظر توده ها هیجان با عصبانی کردن بسیجیها شکل میگیرد.لحظه باشکوهی است وقتی  امام جمعه شهر   خواستار  صراط مستقیم جوانان در شهر بشود.چهارشنبه سوری نماد کامل   اجتماعی شدن جامعه ایرانی است  ..سنتی همیشگی که البته هیچ رگه ای از سنتهای گذشته در  ان در بین برگزار کنندگان  ان نمانده است.چهارشنبه سوری امروزه نمایش مدرنی  در جشن سنتی باستانی است.من حاضرم از ان دفاع بنمایم.من هیچ اخوتی با فرهنگ ملی ایران ندارم اما  با نمایش مدرنیسم در عاشورا  و  چهارشنبه سوری کاملا موافقم.مثل امین قضایی معتقد نیستم که   خشم فرو خورده مردم ایران اینجا   تنها در این روز به وجود میاید و بقیه روزها ساکت است.به نظرم این خشمی و اعتراضی که در این روز میشود   از انجا در اولویت داردکه در این روز خشم توده ها   انقدر گسترده است که  میتواند رژیم سرکوب را بلرزاند.این فرق  این روز با   خشمهای دیگر توده ها در روزهای دیگر است.

حرف دوم نوروزی:و خود نوروز

جامعه ایرانی جامعه ای است با فرهنگ و ازادیخواه به نظرم روشنفکرانی که خودشان مرتجع هستند  علت ارتجاعی بودن خودشان را  با جامعه ایران تاخت میزنند.سفرهای نوروزی و  و خوش لباسی و نو نوار شدن  به سبک مد روز  و  برگزاری عروسی و  پارتی و  و ...  با  سبک و سیاق   غرب  از نمونه های  رایج   این جامعه  در نوروز است.چطور میتوان از اینها چشم پوشی کرد. ما کمونیستها   درست است که به فرهنگ  تحمیلی  حاکمیت  بورژوازی هیچ وقعی نمیگذاریم  اما  فرهنگ خودمان را  در عقب گرد کامل  همان نیز نیز نمیبینم.این طور نیست که وقتی همه در حال شادی باشند ما  لباس سیاه   بپوشانیم و  با اعلام بیزاری وتنفر از عالم و ادم  به جای انکه به جامعه برگردیم  حتی از خانواده نیز  منزوی بگردیم.ما  اجتماعی ترین و  شاد ترین  ادمها هستیم.کسی که خود را کمونیست میداندخانه  عنکبوتی  جایش نیست.ما  برای این نیستیم که  ببینیم   چه چیزی کهنه است ان را به دور بریزیم.ما نمیتوانیم شادی   مردم جهان در لحظه تحویل سال  را با مورد تنفر قرار بدهیم.نوروز ایرانی و سال نوی مسیحی با همه  سنتهای   پوچی که به مرور زمان مورد نقد قرار گرفت و دیگر  امروز وجود ندارند  از همین دستها هستند که با مد روز   سال کهنه شان تغییر میکند.انها برای همین ان را جشن میگرند.حتی   من  حاضرم قداست   بعضی  رفتارها را نیز  تایید کنم.وقتی پاپا نوئل به بچه ها هدیه میدهد  نمیتوان ان را  مورد تنفر قرار داد.عیدی دادن به بچه ها   نیز در همین دسته قرار دارد.قداستی که به کودکان سود برساند مورد  ستایش است

حرف سوم نوروزی :عیدی تقدیم به رفقای در بند

عید امسال را در حالی میگذارنیم که  بهروز کریمی زاده  و  وپیمان پیران و  چند جوان دیگر در زندان منتظر حمایتهای دیگران هستند.گاهی که نسبت به سرنوشت انها فکر میکنم  و حتی اخباری که از انها میشنوم  حس  توام با حسادت و تنفر در من شکل میگیرد.اعتراف میکنم که نسبت به انها   کمی احساس حسادت میکنم.شجاعت چیزی نیست که نتوان از ان به راحتی گذشت.به نظرم باید کمی فشارها را بیشتر کرد و  بتوانیم  هرچه سریعتر  از طریق مجامع  بین المللی   زمینه ازادی انها را  فراهم بیاوریم.مساله دیگر که به نظرم میرسد بگویم  این است که  خطر  پایان عمر سیاسی این دانشجویان به گوش میرسد و گویی خود هم به ان  اذعان دارند.ان چه در سال ۸۷  باید مد نظر داشته باشیم   لزوم   بردن خط   کمونیزم کارگری  در میان طیف دانشگاهی با قدرت بیشتر و همچنین  کمک به  شروع مجدد  کار رفقای از زندان برگشته با همان قدرت و صلابت است.لزوم  مرز بندی با  بعضی تفکرات   راست اندیشانه در  میان دانشجویان چپ کار همراه با نظم و و عدم  دنباله روی از  تکرویها و  رفتارهای غیر مسولانه و بعضا  ماجراجویانه   جریانات محفلی  در دستور کار چپ دانشگاهی  باید قرار بگیرد.

در پایان عید را به همه تبریک میگویم.امید وارم سیاوش عزیز  از بیماری رهایی یابد و سعید و الیا و کیان بتوانند از کشور ترکیه  به مکانی امن  بروندالبته اگر انقلاب شعله ور نشود.نوید هم امیدوارم   بتواند شری خانم را در حزب  دوباره بیاورد و مردسالاری  در حزب کمونیستی را هم  ثابت کند

هشت مارس را به همه ازادیخواهان جهان تبریک میگوییم.به دنبال این مناسبت بزرگ مطالب و بیانیه هایی را از جانب رفقای سجک و حزب کمونیست کارگری برایتان در نظر گرفتیم  که توجهتان را به خواندن ان جلب میکنیم

فمینیسم دوم خرداد ؟!

نقدی بر مقاله نوشین احمدی خراسانی

مصطفی صابر

خانم نوشین احمدی خراسانی اخیرا (شنبه قبل، 30 دسامبر 2006) مقاله ای در سایت "کمپین یک میلیون امضاء" چاپ کردند که توجه مرا جلب کرد. علتش این بود که اولا یکی از دوستان قدیمی نشریه نظر مرا در مورد کمپین فوق پرسیده بود و تیتر مقاله نوشین احمدی (که در این شماره چاپ شده) این است: «دوسال زندگی مشترک در کمپین: با حفظ "حق طلاق"». خب پس خانم احمدی هم با کمپین است و هم "حق طلاق" را برای خود و به احتمال بیشتر برای دیگران محفوظ میدارد! این به نظرم جالب آمد. فکر کردم منبع جالبی باشد تا ضمن بررسی آن شناخت بهتری از کمپین یک میلیون و طبعا نقد آن بدست بیاورم.  علت دیگرش این بود که هیچوقت این شانس را نداشتم که مقاله ای از نوشین احمدی  را با حوصله و دقت بخوانم و این بار بالاخره این شانس را بدست آوردم

مظفر محمدی اخیرا مطلبی نوشته است با عنوان سخنی با فعالین  و مبارزان رهایی زن . وی در این نوشته٬ در مورد ضرورت همه با هم بودن و یا اتحاد گرایشات مختلف در جنبش زنان حرف زده و از فعالین این جنبش خواسته است که بقول ایشان رقابت و تنگ نظری را کنار گذاشته و طبق رهنمودهای ایشان به اتحاد برسند. ایشان در نوشته خود با اشاره به زن ستیزی لجام گسیخته جمهوری اسلامی معتقد است که فمینیست و دوم خردادی و لیبرال و چپ و راست جنبش زنان همگي براي يک هدف فعاليت ميکنند و چون همه زنان از کارگر و فقير و غني تا نماينده مجلس و خواهر زينب قربانيان سيستم هستند٬ بنا بر اين بین گرایشات مختلف این عرصه میتوان وحدت ایجاد کرد و باید جلوی بحثها و یا انتقاد و سرزنش ها را گرفت.

فرهنگ خودمان ، رسوم خودمان ، ........خودمان!!!؟
این کلمات را شاید در موارد متعدد از انسانهای متفاوت بشنویم . اگر کلیت فرهنگ بر جامعه را به هرمی تشبیه کنیم ، انسانهای عادی جامعه که تحت تاثیر هر روزه تبلیغات حکومتها و متفکرین متعلق به این طرز فکر و منشها هستند در قاعده این منشور قرار دارند و دولتها ، تئوریسن ها، متفکرین و .. در راس منشور که چنین طرز تفکراتی ازاین قسمت یعنی سر این هرم آغاز میشوند و به صورت شاخه های متعدد و وسیع تر و پخش تر به بطن جامعه کشیده میشوند

سیاوش در نامه ایی که درشماره 333 همین نشریه چاپ شد سولاتی را مطرح کرد،  با پوزش از سیاوش عزیز که این همه مدت سوالاتی که فرستاده بود پاسخ داده نشد. در واقع سیاوش همانطور که از نامه اش برمی آید نامه را برای مصطفی فرستاده و خواسته که درباره این مسائل در تلویزیون کانال جدید بیشتر صحبت بشود. اما مصطفی هفته قبل توضیح داد که خیلی سرش شلوغ است و تصمیم گرفتیم  من در باره این سوالات نظرم را بنویسم و به خاطر اینکه به 8 مارس نزدیک می شویم نکاتی را در مورد آپارتاید جنسی بگوییم  و این نوشته از حالت جواب به نامه دربیاید و یه صورت مستقل در نشریه بیاید.  اما به تمام سوالات نامه سیاوش مختصرا میپردازم:

سعید ولد بیگی

یکصد سال پس از 8 مارس میگذرد و ما همچنان در حال توضیح روابط کار و سرمایه در بخش جنبش زنان هستیم.امری که ضرورت آن هر لحظه بیشتر و نیازمند فراروی از تعاریف محدود رفرمیستی است .چندی است که فعالیت دانشجویان و فعالین چپ و سوسیالیست در ایران نفس همه را در سینه حبس کرده تا تحرکات خسته کننده و پر حرفی چون کمپین یک میلیون امضا را به حاشیه کشاند.حضور پر رنگ زنان در اعتراضات چپ ایران خود نشانگر بعد قوی تعریف رهائی زنان از جانب اردوگاه چپ است.یکی از فاکتورهای مهمی که روز دانشجوی طیف چپ را با دفتر تحکیم و لیبرالها متفاوت کرده بود. از این رو در مقاله زیر مطالب گردآوری وجمع بندی میکنم تا بار دیگر در آستانه 8 مارس وظایف خود را تعریف و باز بینی کنیم.

جنبش رفرمیستی و میانه رو هیچگاهه توانایی و  خواستی برای ابراز نقش در جامعه  و کسب قدرت اصلی سیاسی نداشته است و همیشه به گروه فشار بودن  قناعت کرده است..چون نمیتواند در این پروسه از مقولاتی چون حضور مردم بهره جوید و این حضور مردمی را تحت عنوان نظراتی چون  انقلاب و عدم خشونت نقد میکند و به جای ان در نظر دارد که خود را بر مردم تحمیل کند و خود همیشه جای مردم سخن بپراند.همین عامل  سبب میشود هیچگاه نتواند به خواستهای خود  ان گونه که در ابتدا میگوید جامه عمل بپوشاند و بارها  مجبور به تغییر گفتار و رفتار خود در سیاست و جامعه شده است

قسمت اول مطالبى راکه در اين نوشته مى‌خوانيد فقط برداشتها، تحقيقات، مطالعات و نظرات شخصى من در اين يک هفته ديدار از کوباست، و راقم هيچ گونه ادعايى بيشتر ندارد. تنها بايد متذکر شوم که به تصور غلط بعضى‌ها کوبا را با کشورهاى جهان اول مقايسه کردن اشتباه محظ است و اگر مقايسه‌اى است آن را بايد با کشورهايى مانند مکزيک، شيلى، کلمبيا، هائيتى، آرژانتين، و .... مقايسه کرد با وجود اينکه در خيلى موارد از جمله نداشتن بُى‌سواد، نداشتن بى‌خانه Homeless ، نداشتن بيکار ، تحصيل رايگان و اجبارى، امکانات بالاى پزشکى، سن متوسط بالا و آمار مرگ ومير پايين از تمام کشورهاى جهان اول نيز بسيار جلوتر است

با بک یزدی

سعید ولدبیگی-رامون رایپول

بخش اول

با سپاس فراوان از رفیق عزیزم رامون رایپول در دانشگاه هاوانا که من را در این نوشته کمک میکند.وی دانشجوی دانشگاه هاوانا و دبیر اتحادیه دانشجویان کوبا است.

****

در هنگامه ای که فضای اعتراضی ایران تحت تاثیر پیشروی سوسیالیسم سرخ و سرخ تر میشود .زرد پوشان لیبرال، قافیه باخته، خود را سکاندار کشتی بی سرنشینی میبینند که هر از گاهی برای نجات خود باید دست به دامان سوسیالیسم وانترناسیونال کارگری شود.اگر یادمان باشد چندی قبل از روز دانشجو زمانی که همه دانشجویان چپ آزاد بودند، طیف لبیرال و دفتر تحکیم وحدت با تمام قوا به دانشجویان سوسیالیست دانشگاه تاختند و بحثی کاملا امنیتی و از پیش برنامه ریزی شده با موضوعیت پلاکاردهای سرخ و لزوم رعایت اخلاق سیاسی مطرح کردند و خواهان مرزبندی در برگزاری مراسم شدند.در این بین تعریف سفارش شده اخلاق سیاسی از جانب نوابغی همچون عربشاهی و اسماعیلی بسیار جالب و یکی از اسناد طلانی در کارنامه مدعیان دموکراسی و آزادی در ایران است.در سرزمین دموکراسی ،سیاست طبقه حاکم، اخلاق تعریف میکند و عدول از آن گرفتاریهای زیادی در پی دارد.اما شاید برای خواننده عزیز این سوال پیش بیاید که این بحث قدیمی چه لزوی دارد که امروز مطرح شود؟ ... لجن پراکنی های برخی از لیبرالهای محترم در باب سوسیالیسم ،لنین،چه گوارا و وضعیت کارگران در کوبا و کشورهای دیگر که داعیه سوسیالیسم داشته و دارند برآنم کرد تا مطالبی را به این عزیزان گوشزد کنم.هرچند میدانیم که این اخلاقیستهای لیبرال خود را به خوا ب زده و همانند برادر سعید قاسمی نژاد قصد بیدار شدن ندارند.اگر فرصت کردید و سری به وبسایت خبرنامه امیرکبیر (تنها سنگر دفتر تحکیم و دست راست بی بی سی وصدای آمریکا و ...) زدید با مطلبی با عنوان( کاسترو؛ از سوسیالیسم تا پادشاهی، سعید قاسمی نژاد ) برخورد خواهید کرد،مطلبی بسیارانسانی، سیاسی،منصفانه و پر از اخلاق سیاسی!. از آنجائی که سعید قاسمی جوجه دم پر این قضیه است فقط به چند تذکر اساسی به ایشان اکتفا میکنم و سراغ سرور و سالار ایشان نهاد مقام معظم بی بی سی میروم تا نگاهی هم به تقلای این خبرگزاری در جهت تخریب سوسیالیسم با نام (فيدل کاسترو و سوسياليسم کوبايی) داشته باشیم . در این بحث یکی از رفقای دانشجویم در کوبا با نام "رامون ریپول" دبیر اتحادیه دانشجویان کوبا نیز با اطلاعات دقیقی در این زمینه کمک میکند.قدر مسلم باید بحثی مفصل در پیش باشد از این رو این نوشته را در چند بخش و به تفکیک مینویسم.

اخلاق سیاسی لیبرال!<<<<

شاید این سخن را زیاد شنیده باشید اما لزوم تکرار آن احساس میشود که : آموزگاران اخلاق افرادی ریاکارند که ریا را به معصومیت تبدیل کرده اند و به دنبال به دست آوردن اعتبار نزد دیگران هستند. این همان عقل عملی کانت است که سعی می کنند اعمال خود را توجیه کنند و آنچه می کنند اثبات کنند( نیچه)..اما کمی ریز تر ،تعریف این اخلاق در بعد سیاسی ،اسم رمز شناسائی برخورد و سرکوب فعالین چپ در دانشگاه شد.اخلاق سیاسی مدلی از تحرک را به میان میاورد که مطلوب خاطب و به ضرر مخاطب باشد.امری که به راحتی نیروهای سرکوبگر را یاری داد تا وقفه ای را در کار جمبش چپ دانشجوئی ایجاد کند.به عبارتی رعایت اخلاق سیاسی از دید لیبرال های دانشگاه، یعنی گذراندن نیروهای سیاسی دانشگاه از صافی رادیکالیسم ودو قطبی جامعه، در جهت شناسائی وسرکوب نیروهای مادی طبقه کارگر که به شکلی تعرضی ،متحد و سراسری با ظریفترین شکل در دانشگاه نمود پیدا کرده اند.نباید به راحتی از کنار چنین اقداماتی گذشت. این تلاش سابقه دارد، چه به شکل جنگ سردی و چه با بستن قراردادهای کثیف بین المللی؛چه با تروروسرکوب، چه با تبلیغات ضد کمونیستی ... این شیوه برخورد،تاریخ دارد و منشا طبقاتی دارد.سرمایه داری چندین دهه تلاش کرده است که پایگاههای سوسیالیستی و مردمی را شناسائی،متفرق و نابود کند،.این تلاش علی رغم فروپاشی دیوار برلین ،از بین رفتن پایگاه سوسیالیستی شوروی و کشاندن چین به مافیای سرمایه داری همچنان ادامه دارد. این تلاش ادامه دارد زیرا ضروروت تداوم و بقای خود را از مبارزات کارگران و نیروی زحمت کش میگیرد.

اخلاق به مثابه کالای سرمایه داری<<<<

یک مبارزه بی وقفه، بین کارگر و کارفرما بین دارا و ندار و بین طبقات اجتماع در حال توازن قوا و پیشروی است که دولتها سعی دارند آنرا بی اهمیت و غیر واقعی جلوه دهند.این امر نیاز به بحران ،برهم زدن آسایش و رفاه مردم دارد. نیاز به تفتیش عقاید ،محدود کردن آزادی و بنیاد گرائی دارد.اما تشویش افکار عموم وتبلیغات مسموم غرض دار برای کمرنگ کردن این مبارزه نیاز به کالائی دارد که به مردم فروخته شود.اینجاست که مفاهیمی همچون دموکراسی،پارلمان ،مذهب،اخلاق و... به بازار میآیند.همگی این مفاهیم از سوی دولت یا به قول لنین وراج خانه هائی به نام مجلس به مردم فروخته میشوند.هیچ یک از این مفاهیم محصول اندیشه و خواست طبقه کارگر در جهت تامین رفاه و آسایش اکثریت نیست، بلکه نتیجه تدبیر انگلهای سرمایه دار برای استیلای نا برابری در همه زمینه هاست. این بحث نمیخواهد مذهب،اخلاق و ... را در مقابل انسانیت،آزادی و ... قرار دهد بلکه اشاره به ضرورت و فلسفه وجودی این پدیده ها دارد.همگی اینها دلایلی روشن برای وجود آزادی خواهی،برابری طلبی وسایر خواستهای زنده و متحرک انسانی همچون سکولاریسم است که مدام از جانب سرمایه داری کتمان میشوند.گردن نهادن به چنین خواستهائی گریز ناپذیر وحتمی است ،کافی است این مطالبات انسانی را در مقابل ارتش ،دولت،فدرالیسم،پارلمان،مذهب و ... قرار دهیم ،خواهیم دید که نیروی انسانی بسیار قوای پتانسیل این پیروزی را تامین میکنند ؛ اما چه زمانی؟.این خواستها زمانی متحقق میشوند که اولا دولت دیگر قادر به اداره امورجامعه نباشد دوما اکثریت توده ها دیگر نظم کنونی را تحمل نکنند و بالاخره موقعیت تاریخی این تقابل تضادها ایجاد شده باشد.الان که نظم موجود چه در عرصه داخلی و چه در عرصه بین المللی قادر به اداره امور و یا بهتر بگوئیم دیگر قادر به حفظ بردگی به شیوه مدرن نیست و از سوی دیگر ،مردم نیز این ستم آشکار طبقاتی را تحمل نمیکنند ،تمامیت سرمایه داری و لیبرالیسم وابسته اش به فکر آن هستند که در موقعیت بحرانی موجود، با وارونه نشان دان واقعیات و تحمیق توده ها سرنگونی خود را به تاخیر بیانندازند.

داستان برادر قاسمی نژاد<<<<

اما برسیم به موضوع اشاره شده در بالا و برادر سعید قاسمی که البته به یاد دارم سابقا توسط مهدی گرایلو در مطلبی با عنوان(اکتبر:تجربه ی تغییر جهان) تفهیم شده اند،اما از آنجائی که اشاره کردم ایشان در خواب خود خواسته ای تشریف دارند مجددا به ایشان یاد آوری میکنم که سوسیالیسم نظامی است که تا کنون در هیچ جای جهان مستقر نشده است؛ با گلوله و یا با جا زدن سرمایه داری به جای آن ساقطش کرده اند.سوسیالیسم نظامی است مبتنی براصول زیر بنائی روابط تولید که مشخصا قابل شناسائی و تمیز دادن از سوی هر انسان با شعوری است.اما ایشان اصرار دارد شعور ناقص خود را هر از چند گاهی به رخ بکشد تا همانطور که گفتم با به آتش کشیدن سوسیالیسم خود را وارد معرکه کرده ،از قافله عقب نماند.ایشان در اوج رعایت اخلاق سیاسی و کلاس مخصوص لیرالهای حجاریانی میفرمایند: پیدایش حکومت کاسترو ناشی از اشتباه جهان آزاد است.نیم قرن است که مردم کوبا در رنجند. کاسترو کوبا را به فاحشه خانه ثروتمندان تبدیل کرده است ، مخالفین را سرکوب می کند، حقوق اولیه مردم را نقض می کند، مردم کوبا حتی آزادی مسافرت نیز ندارند، روزنامه مخالفی در کوبا منتشر نمی شود ، حزب مخالفی در کوبا وجود ندارد، امیدی به زندگی بهتر در کوبا نیست.ارمغان سوسیالیسم برای کوبا فقر ، بدبختی و دیکتاتوری بوده است.
فصد ندارم کلمه به کلمه این نوشته را نقد کنم چون از ادبیات و لحن گفتار این نوشته ،کینه و تعفن نویسنده که ناشی از جهت گیری مادی در تولید چنین اندیشه ایست کاملا واضح و آشکار است.به نظر ایشان پیذایش کوبا محصول یک دنیای آزاد است.واقعا نمیدانم چند نفر در حال حاضر اعتقاد دارند که دنیا آزاد است؟ واقعا چند نفر این همه جنایت ،این همه فقر و تبعیض و توحش موجود در این دنیای آزاد را نمیبینند؟ وقتی با رامون در مورد این لیبرال علامه دهر حرف میزدم باور نمیکرد که چنین شخصی وجود داشته باشد ،تا اینکه مجبور شدم عکس این اعلیحضرت را برایش ارسال کنم.واقعا وجود چنین پدیده هائی شگفت انگیز است.اما جمله بعدی امیدوار کننده است جائی که اشاره میکند مردم کوبا نیم قرن است که در رنجند...بله مردم کوبا از همان زمانی تحت فشار بودند که توسط آمریکا در اکتبر 1962 و در زمان خروشچف در بحران موشکی قرار گرفت و دنیا با خطر تصادم دو ابر قدرت جهانی و جنگ هسته ای روبرو شد .از همان زمانی تحت فشار بودند که کشتیهای کوبا به دلیل عدم اجازه بارگیری در سواحل آمریکا نمیتوانستند غدا و امکانات مردم را تامین کنندو از همان زمانی که آمریکا ،تحریمهای اقتصادی،بهداشتی و اجتماعی را علیه مردم کوبا به اجرا گذاشت.مگر نه اینکه انقلاب نماد یک حرکت و خواست جمعی است؟ شما که مدعی دنیای آزاد هستید پاسخ دهید چگونه میشود از روز اول یک انقلاب؛ آنهم انقلاب کوبا با آن همه دلاوری وایستادگی..،.با آن مخالف بود و خواست یک ملت را تحریم کرد؟انقلاب کوبا از فلب مردم بیرون آمد از مبارزانی همچون "سسپدس"،"آگرامونته"،"ماکسیمو گومز"،"ماسئو" و...این لیبرال چیزفهم از درگیری با پادگان و کشته شدن نیمی از رفقای فیذل میگوید بدون آنکه هرگز نامی از"خوزه آنتونیو اچه وریا" شنیده باشد،بدون آنکه بداند "فرانک پایس" که بود؟...این لیبرال با شعور نمیداند که قصب شهری با 170.000 جمعیت در جنوب شرقی کوبا با نام گوانتانامو و ایجاد مخوف ترین زندانهاو پایگاه های نظامی در آن و دائمی کردن استقرار در این شهر از نوادر و شگفتیهای استیلای لیبرالیسم در عصر دنیای آزاد است.جالب بود وقتی در1981 سرتاسر کوبا مورد حمله "جنگ میکروبی" یا اصطلاحا تب استخوان شکن قرار گرفت ،اما حتی یک نمونه این بیماری در گوانتانامو گزارش نشد.

سعید قاسمی نژاد

حاج خانم نوشین احمدی خراسانی در حال بر هم زدن اش نذری