رفقای سجک

 ۱۳بهمن ۱۳۸۶

سياوش شهابي

به عكس بالا نگاه كنيد. اين عكس در يكي از كشورهاي اروپايي و آمريكايي گرفته نشده. مربوط به خوشحالي بعد از پيروزي يك تيم فوتبال هم نيست. روز والنتاين هم نيست! عكس مربوط به روزهاي قيام بهمن 57 است. در ذهن اين دختر و پير مي توان رهايي از بند تبعيض و نابرابري را متصور شد. مي توان تصور رهايي از جهل و خرافه، عقب افتادگي فرهنگي و زندگي برده وار و خلاصه مي توان تصور كرد كه چه روياي شيريني را براي بعد از پيروزي در ذهن مي پرورانده اند. طبيعتا هم بايد اينطور مي بود. وقتي در آن جامعه آزادى بيان وجود نداشت، آزادى مطبوعات وجود نداشت، آزادى تشکل و فعاليت اتحاديه کارگرى وجود نداشت، وقتي آزادى هيچگونه فعاليت سياسى وجود نداشت، زن برده و كالايي در خدمت مرد بود، از ابتدايي ترين حقوق خود محروم بود، دانشجو شخصيت خود را از دست داده بود، و كوچكترين حركت براي آزادي و برابري به وحشيانه ترين شكل سركوب مي شد، مردم هم عليه استبداد سلطنتى با پليس مخفى ‌اش، با زندانها و شکنجه گا‌هاي ساواكش و براى برابرى، براى آزادى از چنگال اختناق سياسى و استثمار اقتصادى بپاخواستند و طبيعي است كه چنين تصويري را در ذهن اين دختر و پسر و ميليونها نفر ديگر كه در آن روزها به خيابانها آمدند جست. اما واقعيت قيام 57 در عمل جوره ديگري رقم خورد…

داستان آن انقلاب و سركوب خونينش را همه يا مي دانند يا اگر نمي دانند بهتر است بروند آن تاريخ را بازبيني كنند و با تجربيات آن دوران آشنا شوند. در آن سالها خميني به يمن تلاش شبانه روزي ژورناليستها و مفسرين هميشه با شرف دنياي بورژوازي و دولتهايي كه اين جريان ارتجاعي كپك زاده را جالب توجه قلمداد مي كردند به عنوان رهبر انقلاب جا زده شد، زير درخت سيب نشاندنش و عكسش را به ماه بردند و با هر حيله اي در بازار فروختنش، خميني به ايران آمد و روي خون هزاران نفري كه براي آزادي جانشان را از دست داده بودند حرف از دولت و حكومت زد. بعد از آن گله هاي حزب اله و پاسدار ولترهاي به قول خود متمدن (!) را به خيابانها ريختند، گرفتند و كشتند و اعدام كردند. همان موقع كه خلخالي براي رژيم جلادي مي كرد، روي صورت زنان اسيد مي پاشيدند، جوانان را در اوين زير شكنجه مي كشتند، شوراهاي مردمي را با حمله تانك از هم مي پاشاندند، پوتينشان را براي سركوب حركت انقلابي مردم سفت مي كردند، كارگران را به خاطر افكارشان از كار اخراج و زنداني مي كردند و باعث و باني آواره شدن هزاران نفر شدند، ژورناليستهاي اروپايي براي گپ زدن با خميني و مزدورانش نوبت مي گرفتند! يک کودتاى خشن بر مبناى اعدام و کشتار وسيع در كنار منحرف كردن افكار عمومي توسط مدياي هميشه شرمگين بورژوازي! همه اين ماتريال براي يك مهندسي اجتماعي در ايران به علاوه شرايط ويژه آن روزگار براي به شكست كشاندن انقلاب مردمي كه شاه نمي خواستند، ساواک نمي خواستند، شکنجه گر و شکنجه گاه نمي خواستند و يك زندگي مرفه و شاد و آزاد مي خواستند كافي بود.

اما امروز، 29 سال بعد از قيام بهمن، جامعه ايران در آستانه انقلاب ديگري قرار دارد. در اين انقلاب نيز مانند انقلاب گذشته توده وسيع مردم قطعا شرکت مي كنند، کارگران نقش کليدي خواهند داشت و اين بار نيز حتما "کارگر نفت ما، رهبر سر سخت ما" بميدان مي آيد و كار اين رژيم منفور و آدمكش را يكسره مي كند. ولي تشابه اين دو انقلاب از اين بيشتر نيست. نقاط ضعفي که در سال 57 ضمينه بقدرت رسيدن ضد انقلاب اسلامي شد امروز ديگر موجوديت و موضوعيتي ندارد. مهمترين نقطه ضعف انقلاب 57 غياب کمونيسمي راديکال و کارگري و يک جنبش قوي چپ در صحنه سياسي و اجتماعي ايران بود. توده هاي ميليوني کارگر و مردم براي آزادي و رفاه و برابري به ميدان آمده بودند، همين دختر براي رهايي از بند مذهب و زنجير تبعيض و عقب افتادگي فرهنگي به خيابان آمده بود ولي حزب و نيروي راديکال و چپي که اين خواستها را نمايندگي کند و در عرصه مبارزه براي كسب قدرت سياسي حضور داشته باشد و از توان و آمادگي و امکان تصرف قدرت برخوردار باشد، وجود نداشت. كل مشكل اين بود كه هيچ كدام از احزاب و سازمانهاي چپ امرشان اين نبود! طبقه کارگر براي اولين بار در تاريخ سياسي ايران بعنوان يک نيروي عظيم و تعيين کننده بپا خاسته بود ولي از حزب و برنامه و سياست مستقل طبقاتي خودش، حزب و برنامه اي که بتواند کارگر و بهمراه او کل جامعه را از شر سلطه سرمايه و نظام ديکتاتوري شاه و ساواك و زندانش رها کند، برخوردار نبود!

ولي امروز نه ديگر جريانات ارتجاعي مثل خميني در آستين بورژوازي مانده كه بخواهد به مردم قالب كند و نه جمهوري اسلامي قدرت و توان سركوب اعتراضات مردمي را همانند سالهاي دهه 60 دارد و نه ديگر حزبي وجود دارد كه نداند چه مي خواهد! برنامه اش چيست و چرا اصلا وجود دارد! امروز كه كارگران دارند تشكلهاي خودشان را مي سازند، در كارخانه مجمع عمومي مي گذارند، به شوراهاي سفارشي اسلامي كار يك ذره اهميت نمي دهند و آن را منحل اعلام مي كنند، دانشجويان تشكلهاي خود را مي سازند و در بسيج و انجمن اسلامي را به حكم خود مي بندند و با قدرت و شجاعت از سوسياليسم و جمهوري سوسياليستي حرف مي زنند، زنان و جوانان هر روز متعرضتر در جامعه ظاهر مي شوند و مقابل طرحهاي سركوبگري رژيم مي ايستند، همه اينها به خاطر حضور و قدرت حزب طبقه كارگري است كه مي داند چه مي خواهد و دنبال چيست! امروز مردم و جوانان حزب انقلابي و برنامه رهاييشان را دارند. حزبي دارند كه در پيچ و خم سياست كج روي نداشته، راهش را گم نكرده و با قدرت براي رهبري انقلاب پيش رو با جوانان و كارگراني كه دسترنج زندگيشان را به پايش مي ريزند، به راهش ادامه مي دهد. به نظر من هيچ چيز با شکوهتر از اين نيست!

امروز وقتي در خيابان و كوچه و بازار از مردم مي پرسيد كه مشكلشان چيست و چه مي خواهند، خواهيد ديد كه مهمترين دغدغه هايشان و مشكل اساسيشان تورم و گراني است كه زندگي روزمرشان را به مخاطره انداخته است. عده زيادشان را به سوي فقر كشيده و درآمدها با هزينه‌ها فاصله زيادي گرفته است. مشكلشان حجاب زنان است، تبعيض ميان زن و مرد است، سركوب آزادي خواهيشان است، حقوق كم كارگر و دزديدن آن توسط كارفرماست، دزدي و چپاول ثروتهاي جامعه توسط عده كمي است از همين رو، مردم به گروهي گرايش خواهند داشت كه راهكارهاي مناسب براي برون ‌رفت و تغيير وضعيت موجود را داشته باشد. اين گروه حزب ما و برنامه رهايي بخش يك دنياي بهترش است! وظيفه مستقيم و نزديک ما همين است، يعنى برانداختن بقاياى نظام قرون وسطايى و كپك زده اسلامي و زدودن اين بقايا تا به آخر و تصفيه ايران و جهان از وجود اين بربريت، از اين ننگ و از اين بزرگترين ترمز هرگونه فرهنگ و هر گونه پيشرفت و مدنيت و به احتزاز درآوردن پرچم انسانيت و مدنيت و رهايي بشريت از بند آن!

جمهوري اسلامي بايد هرچه زودتر به گور سپرده شود و انقلاب مردم بايد به پيروزي برسد. حزب کمونيست کارگري تنها نيروي تضمين کننده اين پيروزي است، نماينده آرمانهاي انساني مردم، سخنگوي مردم ستمديده، مردم استثمارشده، زنان برابري طلب و جوانان آزاديخواه است. اين تنها حزبي است که تضمين ميکند حكومت بعدي نماينده اکثريت مردم کارگر و زحمتکش است، که نابرابري و تبعيض نماند و فقر و بيکاري از جامعه پاك شود. اين تنها حزبي است که تضمين ميکند آزادي هاي بيقيد و شرط سياسي، آزادي عقيده و بيان و تشکل و اعتصاب بر جامعه حاکم شود، همه قوانين ضد زن ملغي شود، مذهب از دولت و آموزش و پرورش بيرون شود و کمک هزينه دولتي به مسجد و امامزاده و ملا و گله هاي حزب اله و تروريستهاي ديوانه و ديگر اوباش اسلامي قطع شود. ما بدنيا آمده‌ايم و در اين عرصه پا گذاشته ايم که سياستى را در زمان حيات خودمان متحقق کنيم. ميخواهيم يک روز صبح که مردم پا ميشوند ديگر كسي کارگر مزدى نباشد و ديگر چيزى به اسم دولت روى سر مردم حاکم نباشد! ميخواهيم آموزش و پرورش را دست اين ديدگاه و اين خط مشى بدهيم تا اداره کند، ميخواهيم طب مجانى شود، مي خواهيم بين زن و مرد نابرابري نماند، مي خواهيم ريشه مذهب و خرافات مذهبي را بخشكانيم و مي خواهيم مردم به خواستهاي انسانيشان برسند!

مي خواهيم كمونيسمي بياوريم كه تا حالا نبوده! به قول منصور حكمت کمونيسمى كه کل آزاديخواهى، کل تساوى طلبى و کل انسانيت است! كمونيسمي كه ما ساختيمش و مي خواهيم به اين جامعه بياوريمش. اين اعتقاد و هدف ما است!

زنده باد آزادي و برابري

زنده باد جمهوري سوسياليستي

انچه در زیر  می اید مطالب برگزیده  بچه های سازمان جوانان کمونیست به مناسبت  روز همبستگی وبلاگ نویسان و همچنین اغاز هفته همبستگی با دانشجویان در بند است.سازمان جوانان کمونیست به مانند همیشه در صف  مقدم دفاع از تمام دانشجویان و زندانیان سیاسی  قرار گرفته و  کمپین خود را برای ازادی تمام دانشجویان دنبال نموده است.برگزاری میتینگهای  اعتراضی در  اکثر کشورهای دنیا و همین طور  برپایی هفته همبستگی  با دانشجویان ,ارسال تومارهای اعتراضی و همچنین نامه نگاری به سران  و همچنین  مردم   جهان و  و همچنین  اطلاع رسانی  قوی  به افکار عمومی از طریق اینترنت و تلویزیون    و دفاع بی قید و شرط  و همه جانبه و خارج از  اختلافات  سیاسی  از زندانیان از  جمله این کارها است.ساز مان جوانان  در این راه دست تمام کسانی که برای ازادی  رفقای در بند تلاش نموده اند را میفشارد.از همه کسانی که به طرق مختلف  چون حمایتهای معنوی و مادی و...سعی بر پشتیبانی از دانشجویان در بند نموده قدر دانی میکند و مطمئن است که این حمایتها سراتجام به نتیجه کافی  که  همان ازادی دانشجویان عزیز است خواهد رسیدو رفقای ما ازاد خواهن شد

البته   ناگفته نماند که حمایتهایی که انجام گرفت خالی از اشکال و نقد نبوده که  به مرور مورد  تذکرت جدی  و نقدگرفته.همین طور که   در زیر  بخشی از  اقدامات بانیان اصلی  همبستگی وبلاگ نویسان توسط نوید مینایی مورد نقد قرار گرفته.در ادامه نیز مطالبی از کیان  و الیا نیز در وبلاگ  جای دادیم.اگر دوستان دیگر مطلبی دارند که میل دارند در  این وبلاگ بگذاریم بسیار خوشحال خواهیم شد.

مطالب برگزیده فعلی

نامه جمعی از دانشجویان و خانواده های دانشجویان در بند

از دوبلورها تا کمینرهاکیان اذر

ازادی مال همه است الیا تابش

 "10 بهمن روزهمبستگی وبلاگ نویسان با دانشجویان زندانی "

نوید مینائی

تلاش های خوبی برای آزادی دانشجویان زندانی و به این اعتبار همه زندانیان سیاسی در جریان است. باید سعی کرد این تلاشها هرچه وسیع تر و اجتماعی تر شود. این خط و جهتی است که حزب ما و سازمان جوانان با تمام قوا میکوشد پیش ببرد. بگذار هر روز روز همسبتگی با دانشجویان و زندانیان سیاسی باشد. جمعی از خانواده و دانشجویان 13 تا 20 بهمن را هفته همبستگی اعلام کرده اند و حزب ما با تمام قوا در تدارک اجتماعات و تظاهرات و گردهمایی هرچه وسیعتر در این روز است. اما دیگران هم در این زمینه تلاش میکنند.

از تلاش هایی که اینروزها در جریان است  "حمایت سراسری وبلاگ نویسان ایرانی از آزادی دانشجویان دربند " می باشد. در این کمپین تعداد زیادی از وبلاگ نویسان پیش افتاده اند و برای آزادی دانشجویان زندانی تلاش می کنند. این کمپین با بیانیه ایی اعلام کرده که روز 10 بهمن را روز حمایت از دانشجویان در بند ، تا آزادی همه ی دربندیان اعلام کرده است و قرار گذاشته اند روز 10 بهمن همه وبلاگهاشان را به "همبستگی با دانشجویان در بند" یا "دانشجویان در بند را آزاد کنید" تغییر دهند. بیانیه این کمپین را با توجه به کوتاه بودنش اینجا می آورم.

الیا تابش

در رابطه با هفته همبستگی برای آزادی دانشجویان و زندانیان سیاسی برخی خانواده ها دانشجویان زندانی مصاحبه هایی کرده اند که یا از تلویزیون کانال جدید پخش شده و یا توسط  رادیو شکوفه ها صورت گرفته و روی سایت روزنه هست. من هم به این مصاحبه ها گوش دادم  و دوست دارم خلاصه ای از اونها را اینجا بیارم.    از نکاتی که همگی در این مصاحبه ها به بیان آن پرداختند  یکی این بود که فرزندانشان جرمی مرتکب نشده اند که به خاطر آن زندانی بشوند و یا برای آزادی شان مجبور به پرداخت وثیقه های بسیار سنگین بشوند. برای مثال خانواده محسن غمین در این زمینه نظرشان این بود که به نظر می آید اساسا این وثیقه ها طوری تعیین شده اند که خانواده ها نتوانند فرزندانشان را از زندان بیرون بیاورند و یا پدر کیوان امیری که وثیقه را غیر قانونی میداند و ...

ايرج جنتی عطايی، ترانه سرا و نمايشنامه نويس فراخوانی در حمايت از دانشجويان بازداشت شده در سايت شخصی خود منتشر کرده و خواستار تلاش برای آزادی این عزیزان شده است. این فراخوان مورد حمایت تعداد زیادی قرار گرفته است. بنظرم این نوع کارها مبارزه برای آزادی دانشجویان زندانی و زندانیان سیاسی را به یک حرکت وسیع و توده ای تبدیل میکند. اینجا میکوشم این تلاش ایرج جنتی عطایی را به نقل از وبلاگ او بطور کوتاه معرفی کنم:

خود او در فراخوانش که هم به صدای خودش و هم متن کتبی اش را روی سایت گذاشته آمده، گفته است:

" دانشگاه که قرار بود آغوش امنی باشه برای جهان سازان آينده، تبديل شده به چهارراه هجوم نيروهای امنيتی رژيم اسلامی. دانشجويان آزادی خواه و برابری طلب رو دستگير کردن و در زندان ها زير شديدترين شکنجه ها اون ها رو وادار به خودکشی، به خودستيزی، خودگريزی و از خود بيگانگی کردن. من از کسانی که در خارج از ايران بی هراس دستگيری و شکنجه می تونن بازتاب پرخاش دانشجويان ما باشن می تونن بخوان از نيروهای مترقی، از ارگان ها، از منابع قانونی و حقوقی که برای آزادی دانشجويان دستگير شده تلاش بکنند. نيروهاشون رو يکی بکنند و اگر نيروهايی هستند که برای اين کار سازماندهی شدند به اون ها بپيوندند. از اون ها که در داخل ايران هستند اين انتظار هست که از خانواده اين دانشجويان زندانی پشتيبانی بکنند و از هر وسيله ای برای آزاد شدن اون ها استفاده کنند."

و همانطور که گفتم تعداد زیادی حمایت کرده اند. اینها اسامی است که بهمان ترتیب که در وبلاگ ایرج جنتی عطایی آمده است می آوریم. ترکیب جالبی است. از خواننده و ترانه سرا و دوبلور تا فعال سیاسی و رهبران احزاب و کمپینر ها، از داخل و خارج:

ابراهیم حامدی" ابی" (ترانه خوان)، داریوش اقبالی "داریوش" ( ترانه خوان)، فریدون فرهی (ترانه خوان)، اردلان سرفراز (شاعر و ترانه سرا)، مهرداد آسمانی ( آهنگساز- ترانه خوان)، گروه  2tapesh-201،  گوگوش (ترانه خوان و بازیگر سینما)، شیرین مهربد ( ترانه خوان)، جمشید اطیابی (استکهلم /رادیو شراره ها)، مينا احدي (عضو دفتر سیاسی حزب کمونیست کارگری ایران و عضو کمیته بین المللی علیه اعدام و سنگسار)، حسین افصحی ( کارگردان، بازیگر)، صلاح ايراندوست (فعال سياسى و سردبير ايران تريبون)، احمد باطبی ( فعال سیاسی- روزنامه نگار- عکاس)، نیلوفر بیضایی (نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر)، نسرین پرواز، ژانویه ٢٠٠٨ ( نویسنده، فعال سیاسی،اجتماعی)، نسرین رمضانعلی (عضو دفتر سیاسی حزب اتحاد کمونیسم کارگری)، سحر تحویلی ( دبیر گفتگو با اهل نظر در ادبیات و فرهنگ)، معصومه تقی پور( کارگردان،بازیگر، گوینده، محقق، و شاعر)، بهرام چوبينه (نویسنده و پژوهشگر)، میرعلی حسینی (بازیگر، ژورنالیست و دوبلور)، دکتر اسماعیل خویی (شاعر و مترجم)، بهرام رحمانی (نویسنده- روزنامه نگار)، ارادتمند بهمن زاهدی (حزب مشروطه ایران)، حسن زرهی (سردبیر نشریه شهروند)، پروانه سلطانی (بازیگر وکارگردان تئاتر)، سودابه فرخ نیا (بازیگر و کارگردان تئاتر)، ثریا شهابی (رئيس اول کودکان)، میرزا آقا عسگری"مانی" (شاعر)، زیبا کرباسی (شاعر)، اعظم کم گویان (نویسنده وفعال سیاسی و اجتماعی)، دکتر حسین لاجوردی (انجمن پژوهشگران ایران)، سیمین متین ( بازیگر و کارگردان تاتر)، سياوش مدرسى (فعال سياسى٬ روزنامه نگار)، اسد مذنبی ( روزنامه نگار)، رامین مولائی (فیلمبردار، مترجم و وبلاگ نویس)، بیژن نیابتی ( تحلیل گر سیاسی)، مینو همیلی (دبیرسازمان پناهندگان ایرانی(بی مرز) و زندانی سیاسی سابق)، الناز انصاری ( روزنامه نگار- قعال فمینیست -عضو کمپین یک میلیون امضا)، هژیر پلاسچی (نویسنده-عضو کمپین یک میلیون امضا)، جلوه جواهری (قعال فمینیست -عضو کمپین یک میلیون امضا)، ناهيد کشاورز (فعال فمینیست و عضو مرکزفرهنگی زنان وکمپین یک میلیون امضا)، کاوه مظفري (عضو کمپین یک میلیون امضا)، الناز ناطقی (فعال فمینیست -عضو کمپین یک میلیون امضا).

البته هر کدام از اینها جز چند نفر آخر چند خطی هم نوشته اند که خواندنی است. ولی آنرا در خود وبلاگ بخوانید. یک نکته هم بگویم که آقای جنتی عطایی حمایت کنندگان را به دو دسته تقسیم کرده است: "کارورزان ترانه" و "یاران و همکاران". که معلوم نیست چرا این کار را کرده اند. چرا جدا کردن بر اساس صنف و رشته کار و تخصص آدم ها؟

بهر حال این حرکت جالب و ارزنده است. حتما میتواند در جهت هرچه وسیع تر و پرقدرت تر کردن مبارزه برای آزادی دانشجویان و همه زندانیان سیاسی مفید باشد.

آدرس وبلاگ:

http://www.janatie-ataie.com/weblog/weblog.htm

طی یک ماه و نیم گذشته تعداد زیادی از دانشجویان در شهرها و دانشگاههای مختلف به خاطر  دفاع ازحقوق و خواسته ها ی انسانی و برگزاری یا شرکت در مراسم 16 آذر دستگیر شده و در زندان تحت فشارهای فراوان قرار دارند. در این مدت به خانواده های این دانشجویان تنها اجازه یک ملاقات کوتاه با فرزندانشان داده شده است. خانواده ها که تحت فشارهای روحی و نگرانی شدید به سر میبرند بارها به دستگیری فرزندان خود اعتراض کرده و خواهان آزادی دانشجوی
 علیرغم تلاشهای بسیاری که برای آزادی این دانشجویان صورت گرفته  تا کنون همچنان تعداد زیادی از این عزیزان در زندان و در سلول انفرادی، تحت شرایط ضد انسانی به سر میبرند و حتی هنوز به تعدادی از این دانشجویان اجازه مکالمه تلفنی و ملاقات داده نشده است.
 مردم آزادیخواه در ایران و در خارج کشور
از شما انسانهای آزاده، از شما انسانهای شریف، ازهمه نهادها، تشکلها و سازمانهای آزادیخواه میخواهیم تا در ادامه تلاشها و فعالیت هائی که تاکنون انجام داده اید، یکپارچه و سراسری به حمایت از این دانشجویان پرداخته و درهفته ای که به این خاطر، ازشنبه 13 بهمن تا 20بهمن برای آزادی دانشجویان در بند اختصاص داده شده است فعالانه شرکت کنید و اعتراض همه جانبه خود را به زندانی بودن این عزیزان نشان دهید. برگزاری روز دانشجو حق دانشجویان است و همه آنها باید فوری و بی قید و شرط آزاد شوند.

 جمعی ازخانواده های دانشجویان زندانی

جمعهایی از دانشجویان دانشگاه های علامه، پلی تکنیک، چمران اهواز،

باهنرشیراز و دانشگاه های مشهد

حمایتهای خود و دیگران را در پشتیبانی از آزادی دانشجویان زندانی به ایمیل:
studentsfreedom.campaign@gmail.com
بفرستید.

لینک وبلاگ فارسی: http://studentsfreedom.blogfa.com/

لینک وبلاگ انگلیسی: http://studentsfreedom-campaign.blogspot.com/